Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Είμαι ένοχη.






Είμαι ακρογιαλιά,
γυναίκα λευκή,
καμπυλωτή, ξεστήθωτη,
με ξανθιά μαλλιά
ξέπλεκα, στο δροσερό αεράκι.

Είμαι ακρογιαλιά,
ξαπλωμένη κατάχαμα
που τρυφερά πάνω μου
ο ήλιος ξαποσταίνει
σε κάθε άμπωτη.

Είμαι ακρογιαλιά,
με γαλανή λεπτή δαντέλα
από της θάλασσας 
την ορμή 
σε κάθε παλίρροια. 

Είμαι ακρογιαλιά,
σφουγγίζω τον ιδρώτα 
αμίλητη πίνω το κρασί μου
όταν η νύχτα είναι μουγκή.

Είμαι ακρογιαλιά,
εξοστρακίζω το είναι μου
στο αίμα σου μέσα 
"είμαι ένοχη".




8 σχόλια:

Lef Doe είπε...

Πάρα πολύ ωραίο!!!

Γυναίκα είπε...

Καλησπέρα Λευτέρη!

Τι άλλο απ το ευχαριστώ..:)

Xazh Danah είπε...

α, τι όμορφο...:)

Γυναίκα είπε...

Καλώς την Δανάη.
Χαίρομαι που σε βλέπω και απ εδώ.

mariekotro είπε...

Καλησπέρα, υπέροχη ανάρτηση, καλώς σε βρήκα :)

Γυναίκα είπε...

Καλημέρα mariekotro..

καλώς ήρθες και απ εδώ..:)

υπέροχο σ.κ σου εύχομαι..

σε ευχαριστώ!

Λάσκαρης Ζαράρης είπε...

Μα είναι υπέροχο! Εσείς δεν περιγράψατε απλώς μία ακρογιαλιά, αλλά κάτι τόσο ζωντανό και αισθαντικό... Ίσως δώσατε αποκαλυπτικά την αρχή και το τέλος των πάντων!

Γυναίκα είπε...

Το δικό σας σχόλιο κ. Ζαράρη, όπως και τον υπόλοιπων αγαπητών φίλων, με εφεραν και σε αυτήν την ανάρτηση σε αμηχανία!

Δεν ξέρω ειλικρινά τι έδωσα..
για ένα όμως είμαι βέβαιη..
αυτό που αναγνώσατε σήμερα..
είναι αγαπημένο μου κείμενο..
βαθιά ριζωμένο στην καρδιά..
μια αλήθεια στο φως..

και ναι πιστέψτε με

ειμαι ένοχη..
καθότι ερωτευμένη!

με την ζωή!
με τον έρωτα!

μια αιώνια ερωτευμένη!