Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

Νίκος Ξένιος. Ένα τριάρι για τον Οιδίποδα.


Ο Nίκος Ξένιος γεννήθηκε το 1962 στo Χαρτούμ και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου ζει και διδάσκει στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου. Έκανε τις βασικές του σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, στον Τομέα Φιλοσοφίας και Κοινωνικών Σπουδών.
Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales στο Παρίσι, στον Τομέα Ιστορίας και Πολιτισμών, έλαβε δε τον τίτλο του Διδάκτορος της Πολιτικής Φιλοσοφίας από το Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει κάνει εισηγήσεις σε επιστημονικά συνέδρια για το θέατρο. Έγραψε, μαζί με το Στ. Ροδαρέλλη, το "Λεξικό θεατρικών όρων" (εκδ. Κοαν), το ελληνικό μέρος στην "Ελληνική γραμματική για ρωσόφωνους" (εκδ. Πελασγός) καθώς και κριτικές θεάτρου και κινηματογράφου στο περιοδικό "Το Τέταρτο". Έγραψε επίσης τα σενάρια "Εποχές του Διονύσου" και "Ισμαήλ". Μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά "Αρχαιολογία", "Ουτοπία", "Τόπος Επίκοινος", "Θεατρογραφίες", "Dioniso" (Συρακούσες) και "Theatres du Monde" (Avignon), και έχουν περιληφθεί στα βιβλία "Θέατρο και διαπολιτισμική εκπαίδευση"(εκδ. Ζαχαρόπουλος) και "Greek Magic" (εκδ. Routledge), καθώς και στα πρακτικά έξι διεθνών συνεδρίων για το Θέατρο. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά "Αρχαιολογία", "Οδός Πανός", "Αnteprima", "Φαρφουλάς" και στη συλλογή "Ιστός '95". Η συλλογή διηγημάτων του "Το άχτι" κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Φαρφουλάς και προκρίθηκε ως υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου του περιοδικού Διαβάζω.

...Σε μια στιγμή -σε όλους συμβαίνει- γύρισε και την κοίταξε και του φάνηκε σαν ένας ξένος άνθρωπος. Αυτό που συμβαίνει στον καθένα έπειτα από πολύχρονη σχέση με τον ίδιο άνθρωπο, που γυρνάς και κοιτάς τον άλλον και σκέφτεσαι για κλάσματα δευτερολέπτου: "Τι σκόπευα να κάνω εγώ στη ζωή μου; Το και το. Τι έκανα τελικά; Εκείνο, και το άλλο". Και που όλ' αυτά παρελαύνουν με ταχύτητα κινηματογραφικής ταινίας απ' το μυαλό σου κι αφαιρείσαι για μισό λεπτό και ξανασκέφτεσαι: "Τι θέλω εγώ μ' αυτήν τη γυναίκα;".

Τότε εκείνη κατάλαβε: ο Λεωνίδας το είδε στο έντρομο βλέμμα της, στη στάλα ιδρώτα που κύλησε κάτω από τ' αυτί της. Ήταν κοντούλα και μπόρεσε να τη δει αυτήν τη μικρή σταγόνα κάτω απ' το φως του λαμπτήρα. Μα προπάντων είδε τη στιγμιαία, τελείως στιγμιαία απόγνωση στο βλέμμα της και κατάλαβε πως κι εκείνη είχε καταλάβει. Αφού έμεινε ακίνητος για μια στιγμή, δεν έχασε την ψυχραιμία του: "Στάσου. Στάσου έτσι όπως είσαι και χαμογέλα μου", της είπε. "Γιατί;" απόρησε η Μαγδαληνή. "Γιατί είσαι πολύ όμορφη σήμερα", είπε ψέματα ο Λεωνίδας.

Εξαιρετικά ποιοτικός λόγος σε μια νουβέλα με αναπάντεχο τέλος. Το οποίο τέλος εύκολα θα γινόταν αντιληπτό εάν η ροή του λόγου και η γρήγορη πλοκή του έργου σου έδιναν μερικά λεπτά σκέψης των όσων διαβάζεις.
Το έργο διαπραγματεύεται τη σχέση του συνταξιούχου πετυχημένου θεατρίνου Λεωνίδα με τους συγγενείς της γυναίκας του Μαγδαληνής, στο μακρινό παρελθόν, μιας κι η Μαγδαληνή τον έχει "αφήσει"μόνο εδώ και μερικά χρόνια.

Εύη Γκάλαβου



Δεν υπάρχουν σχόλια: