Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2012

Διάχυτο φως.




Κάποτε έτρεχα διαρκώς για να παγιδεύσω το φως

                                                        ώσπου κουράστηκα και όταν χαμήλωσα το βλέμμα μου


διαπίστωσα πως ήταν διάχυτο και ελεύθερο στα πόδια μου.



10 σχόλια:

marie είπε...

Υπέροχο, όμορφα λόγια. Μια όμορφη Κυριακή να ευχηθώ.

paraskevi malouxou είπε...

κάποτε!!! ... ωραίο Γυναίκα μου καλή!! ωραίο!!!

Λάσκαρης Ζαράρης είπε...

Πανέμορφη εικόνα, μα κυρίως υπέροχα λόγια! Η ομορφιά της ζωής, το φως, η ποίηση γενικά δε φυλακίζεται, μονάχα τρέχει μπρος και πίσω μας, γύρω μας. Σαν γύρη λουλουδιών γονιμοποιεί τις ιδέες μας, την οσμιζόμαστε, τη νιώθουμε και τη γευόμαστε σε όλη την έκτασή της!

Γυναίκα είπε...

Καλησπέρα Μαρία!
Σε ευχαριστώ για το σχόλιο και την ευχή! :-)

Καλό υπόλοιπο και για σένα!

Γυναίκα είπε...

Σε ευχαριστώ πολυ Παρασκευή!!
Χαίρομαι που σε ενθουσίασε.
Καλή Κυριακή σου εύχομαι!

Γυναίκα είπε...

κ. Ζαράρη θα συμφωνήσω μαζί σας!
Δεν χάνεται και αν για λίγο χαθούμε.... το άρωμά της μας επαναφέρει...
Καλή εβδομάδα, συγγνώμη που άργησα, να είστε πάντα καλά!

Μαρία Νι είπε...

Αυτή μου φαίνεται θα είναι η αιώνια καταδίκη του ανθρώπου. Ποτέ δεν βλέπει ότι έχει.
Καλημέρα.

@iris είπε...

Τρέχουμε να προλάβουμε ..τι; Και αργά πολύ αργά αντιλαμβανόμαστε ( μπορεί και όχι) ότι αυτό που θέλαμε να προλάβουμε ήταν μπροστά μας ...όχι αλλού! Στα πόδια μας!
Υπέροχο!!!!! :)

Γυναίκα είπε...

Καλησπέρα Μαρία Νι.
Ποτέ δεν βλέπουμε, γιατί θεωρούμε πως αυτά που έχουμε είναι λίγα, μπροστά στα πολλά και μεγάλα που ψάχνουμε.
Σε ευχαριστώ για την στάση σου και το σχόλιο. ΚαΛό ξημέρωμα!

Γυναίκα είπε...

Καλησπέρα Αϊρις.
Αυτό που ανέφερα και πιο πάνω, να προλάβουμε τα πιο μεγάλα που έχουμε ως επιθυμίες και που αρκετές φορές τα "ανεβάζουμε" σε βάθρο που δεν αξίζουν εν τέλει και τόσο.
Σε ευχαριστώ, καλό ξημέρωμα να έχεις!